CKUA Radio
This is her time, this is her year and THIS is the album. Ladies and Gentlemen, make room in your music world for Cara Luft. Songwriting as good as any I heard in all of 2006, begins my 2007... and just when you think you've got her style and passion nailed down she busts out in a completely different direction. Take the song Theres a train... it's like a modern day version of Buffalo Springfield's Bluebird... soft, gentle folksy beginning and then 3 minutes in, the song kicks into a rocking finish that stays with you long after the cd is over. And that's just the first track on The Light Fantastic. As I said, make room for Cara Luft... before she kicks your door down! - Terry David Mulligan

The Kitchener Waterloo Record
Cara Luft released her debut solo album, Tempting the Storm, in 2000. Two years later she co-founded The Wailin' Jennys and released a couple of albums including the Juno-winning 40 Days. After two years of wailing with the Jennys, Luft resumed her solo career. The Light Fantastic is her sophomore solo album and it's a winner. Parts of the album are as gentle, low-keyed and stripped down as anything the Jennys did. Other parts are heavier, edgier, rockier, combining elements of traditional and contemporary folk with country and roots rock. The results are so pleasing because of Luft's considerable talents as a writer and performer, coupled with contributions from producer Neil Osborne (54-40) and an exciting group of guest musicians including multi-instrumentalist Hugh McMillan (Spirit of the West, James Keelaghan) and violinist Richard Moody (The Bills), among others. - Robert Reid

Soulshine.ca
It says right on the packaging of Cara Luft's new album, The Light Fantastic, that she was one of the founding members of the Wailin' Jennys. After winning a Juno with her former band, Luft left the 'Jennys in late 2004 to jumpstart her own solo career. The Light Fantastic is the first fruit born of that labour, and instead of leaving listeners scratching their heads wondering why Luft left an award winning band, the 13-track record quells all worries.
The Light Fantastic kicks-off with the seemingly autobiographical "There's A Train." There's a chance that the song has nothing to do with the Calgary-born musician's departure from the Wailin' Jennys, but with lyrics like "How could you tell me that you didn't think I'd try / How can I stay here when it's burning me alive," it's much more exciting to assume that it does. From there the record runs through a strong series of down-home, whiskey-soaked, toe-tapping folk tunes with Luft's nasally vocals taking center stage.
Whatever the reason behind the parting of ways between Luft and the Wailin' Jennys, it's clear from the singer's lyrics and liner notes that she views The Light Fantastic as a rebirth of sorts. "I'm going deeper / and I'm getting stronger," she sings on the final track, "Settle For Grey." And with The Light Fantastic, Luft is doing just that.
4 stars Jaclyn Arndt

The Nerve Magazine
The Light Fantastic is Luft's follow-up to her 2000 debut (which earned a Prairie Music Award nomination for Outstanding Roots Recording), Tempting the Storm. The long wait for this second album is due to her taking time out to co-found supergroup the Wailin' Jennys and win a Juno Award for their 40 Days album. As far as the Western Canadian folk scene goes, Luft is quite the star. The Light Fantastic can best be categorized as country music meets rootsy, spiritual, traditional folk, and it is clear that Luft has spent a lifetime perfecting her musicianship. Her songs weave personal stories ("Give it Up" bemoans the timeless topic of boyfriends being rubbish) along with more traditional theme of the open road. Luft manages to be at once Celtic and modern, and proves that you don't have to be 104 years old with a beard to match, to perfect this kind of music. - Stephanie Heney

Winnipeg Free Press
After some time away from her solo career to record and tour with the Wailin's Jennys, Luft returns with her long-awaited second full-length. 54-40's Neil Osborne takes over production and applies a fresh coat of paint to Luft's already charming musical base. The Light Fantastic is rooted in the folk tradition but slathered in rock 'n' roll. It's evident right from the start when There's a Train builds from a pretty acoustic-based country-folk tune with beautiful harmonies to a tumultuous rocker. All the while her clean and clear vocal (reminiscent of Kate Rusby or June Tabor) soars powerfully above the heady blend of country, folk, roots, rock and more traditionl fare. Spirit of the West's Hugh McMillan and Winnipeggers Christian Dugas, Richard Moody and Bill Western add further colour to the project with tasteful flourishes of mandolin, viola, fiddle, lap steel, piano, pedal steel and harmonica. She may be Jenny no longer but she's still wailin'. Four stars - Bruce Leperre

Exclaim!
Cara Luft finally follows up her 2000 solo debut, Tempting the Storm, with The Light Fantastic. Yes, it's been a while between solo records but Luft hasn't been idle in the interim. Co-founder of the Wailin' Jennys, she recorded two albums with them since they began in 2002, including the Juno Award-winning 40 Days. She left the Jennys in 2004 to return to solo recording and the result is an appealing blend of country and roots rock that has a significantly harder edge than the Jennys' generally mellow vibe. Even traditional numbers like "Lord Roslyn's Daughter" take on a dash of badass rock in Luft's hands. Her bio makes much of a youthful fondness for Led Zeppelin and, weirdly enough, on tracks like "Give It Up" there's a hint of Jimmy Page in her guitar licks and a trace of Robert Plant in her high notes. Incongruous, perhaps, coming from a young, female folk musician out of Winnipeg but somehow it all comes together very nicely indeed. - By Rachel Sanders

Americana UK
Unlike so many singer-songwriters, Luft's music has an urgency that can't be deniedÉ as good as anything I've heard for a long time.

Toronto Star
Calgary-raised and Winnipeg-based Cara Luft tempted fate when she left the successful Canadian female folk trio The Wailin' Jennys to resume a solo career. But her destiny seems assured. The Light Fantastic showcases her exceptional abilities as a guitarist and her compelling and distinctive voice. Moreover, as a songwriter she has matured since her last recorded efforts, and the 12 original songs on her second solo album, produced by Neil Osborne, are a powerful combination of imagination, rhythmic power and social commentary. That said, her reworking of the traditional English ballad "Lord Roslyn's Daughter" - the arrangement conjures up Brit prog-folk band Pentangle - is one of the most memorable in this collection. Top track: "There's a Train," a soulful lament that builds to a wild and passionate fury. Greg Quill

The Vancouver Province
Yes, Calgary's Luft is a Wailin' Jennys founder but so much more too. Think Julie Miller meets Gillian Welch on a lot of this, with an occasional bit of Linda Thompson tossed in. This could be very big in Canadian roots circles. - John P. McLaughlin

Penguin Eggs Magazine, Issue No. 32.
This is Cara's first venture into recording since she left the Wailin' Jennys. I always wish the best to someone who leaves a going musical concern to pursue their own muse. Yet you can't help but also worry a bit that the admirers collected while part of said going musical concern will be disappointed in the new path. No such worries here. Cara recruited 54-40's Neil Osborne as the producer and together they have done her work proud.
The Light Fantastic is a collection of 13 strong songs showcasing Cara's two strongest suits - her guitar playing and her wonderful voice. It's much more contemporary and less traditionally influenced than her last solo effort, Tempting the Storm. That being said, one of the album's stellar songs, Lord Rosyln's Daughter, is very much traditional in sound and style, telling a story containing enigmatic riddles and a nefarious nobleman on a "milk white steed" out to steal the damsel's virtue.
A wonderfully produced and great-sounding album, The Light Fantastic is a great next step in the resumed solo career of Cara Luft. - Les Siemieniuk

...and, for fun - we don't understand a word, and hope these are positive! - some european reviews:

ROOTSTIME
Cara Luft hoort thuis in het rijtje - de appel valt niet ver van de boom - Haar ouders gingen in Canada door het leven als getalenteerde folkmuzikanten en zagen hun dochter in '96 met het EPtje "Train To Freedom" gevolgd door het album "Tragedy of the Commons" een voorzichtige poging ondernemen om in hun voetstappen te treden. Het album "Tempting in the Storm" (2000) kreeg niet de (verdiende) aandacht waarop zij gerekend had en misschien bondt zij daarom haar lot aan dat van Nicky Mehta en Ruth Moody. The Wailin' Jenny's waren een feit en achteraf bekeken heeft het Cara Luft geen windeieren opgeleverd. Het album "40 Days" werd bedolven onder de Awards en de verkoopcijfers waren navenant. Toch hield Clara het na een poosje voor bekeken, werd vervangen door Annebelle Chvostek, en besloot haar solo-carri�re een nieuwe impuls te geven. "Het is moeilijk bescheiden te blijven als je ...." zong er iemand vroeger op de bouwstelling maar het dametje uit Canada mag met recht en reden haar album als "The Light Fantastic" betitelen. Cara Luft tekent resoluut voor een eigentijdse moderne benadering van het folkgebeuren zonder de traditionele basisprincipes te verloochenen, "Lord Roslyn's Daughter" is daar een fraai voorbeeld van. Het feit dat Neil Osborne tekende voor de produktie van dit schijfje zal in ruime mate bijgedragen hebben dat Clara Luft albums in de toekomst gemakkelijker terug te vinden zijn in de afdeling Americana. Hugh Mc Millan (mandolin, lap steel), Bill Western (pedal steel), Richard Moody (viola, fiddle) geven er een serieuze lap op in de opener "There's a Train" en laten het meisje rocken als nooit tevoren op "No Strenght" en "Give It Up". Toch zullen voornamelijk het pareltje "Down to The River", "No Friend of Mine" en "Black Water Slide" de fans van het eerste uur overhalen om dit schijfje aan te schaffen, laat de liefhebbers van het iets minder gepolijste gedeelte van " the Light Fantastic" ook hun duit in het zakje doen dan zou dit wel eens een bestseller kunnen worden. 4 stars

http://ctrlaltcountry.be
De Canadese Cara Luft geniet hier te lande vooral bekendheid als een van de stichtende leden van de Wailin' Jennys, waarmee ze in 2005 in eigen land nog de Juno Award voor "Best Roots Recording" in de wacht sleepte voor de CD "40 Days". Nochtans had ze eerder ook al een paar uitstekende platen gemaakt. In '96 was er zo al de EP "Train to Freedom", in '97 haar eerste volwaardige langspeler "Tragedy of the Commons" en in 2000 het naar onze bescheiden mening zwaar onderschatte "Tempting the Storm". "The Light Fantastic" is nu haar eerste post-Wailin' Jennys-worp. Luft heeft dat nochtans aardig succesvolle gezelschap inmiddels inderdaad de rug toegekeerd om haar eigen carriere nieuw leven in te blazen. En dat doet ze aan het handje van de van 54-40 bekende Neil Osborne als producer.
Die Osborne heeft er op toegezien, dat Lufts voornaamste troeven hier allemaal keurig worden uitgespeeld. En in de eerste plaats natuurlijk haar fantastische stem. Haar enigszins ijle voordracht is het immers die het toelaat om haar meteen uit de duizenden te herkennen. En voorts wordt natuurlijk ook ruimschoots aandacht besteed aan haar markant akoestisch gitaarwerk en haar zonder uitzondering uitstekende songs. Daarin kiest Luft ditmaal voor een wat eigentijdsere aanpak. Zonder daarom het traditionele aspect van haar eerdere werk meteen volledig te verloochenen zoekt Luft hier naar een geluid, dat ook het hier en nu incorporeert. Een mooi voorbeeld daarvan is "Black Water Side". Uit gelijke delen folk en blues opgetrokken, maar tegelijkertijd toch ook nadrukkelijk hengelend naar een popgezicht. Lijnrecht daartegenover staat dan weer iets als "Lord Roslyn's Daughter". Dat is zowel thematisch gezien als muzikaal folk van het traditionelere type. "There's A Train" valt mede door zijn fraaie mandolineaccenten dan weer duidelijk onder de noemer Americana, "No Friend Of Mine" begint als iets van Joni Mitchell, maar bloeit geleidelijk aan open tot een wolk van een folk rock song, "No Strenght" is gewoon rock tout court, volbloed-rootsdeun "Down To The River" had absoluut niet misstaan op een Wailin' Jennys-plaat en "Give It Up" mikt folkpopgewijs resoluut op de nodige airplay. En die wordt Cara Luft van hieruit gegund ook! "The Light Fantastic" is immers niet alleen een zeer gevarieerde, maar ook een zeer sterke plaat. 4 stars

http://www.altcountry.nl
Na 40 Days (zie recensie hieronder), het onlangs in Nederland uitgebrachte debuutalbum van The Wailin' Jennys, hield Cara Luft het voor gezien en zette ze haar solocarriere voort, die ze in 2003 begonnen was met Tempting The Storm. Meteen op het eerste liedje van The Light Fantastic wordt duidelijk wat waarschijnlijk de reden was van haar vertrek: het mocht van Cara wel wat heftiger, wat grilliger, wat dwarser, wat minder gelikt. Haar aanpak van het countryroots-genre doet sterk denken aan die van Buddy Miller, die er ook graag een portie rock'n'roll doorheen roert, en die er op de begeleidende info dan ook geen doekjes om windt: 'Cara's new record is great, real, and heartfelt - as she is. No fluff or extra notes - just the good stuff!' Voor deze vriendendienst wordt Buddy natuurlijk op het hoesje hartelijk bedankt, samen met zo'n veertig anderen... in plaats daarvan had Cara met een beetje moeite minstens de helft van de teksten kunnen laten afdrukken. Maar goed, in haar eentje weet ze bijna net zoveel paarden in de wacht te slepen als destijds met The Wailin' Jennys. Dankzij haar wonderlijk mooie stem en een repertoire dat nŽt iets gedurfder is, al pakt dat niet overal even goed uit: Give It Up en No Strength zijn een beetje gewoontjes. - Rene Leverink

The archives: